Sakafom-pifaliana MVola

Lohahevitra banjinina volana

: MIASA MAVITRIKA

Ny Baiboly Masina

« Miasa eo ambany fitarihan’Andriamanitra »

Ry havana,


Ho aminareo anie ny fahasoavana sy ny fiadanana avy amin’Andriamanitra Raintsika sy Jesoa Kristy Tompontsika.


Amin’izao fiandohan’ny taona vaovao izao, dia faly izahay miarahaba ny mpikambana sy ny kristiana rehetra ao amin’ny Fiangonana Protestanta Tranovato Ambohimalaza Firaisana. Enga anie ity taona 2026 ity ho taona feno fiadanana, fahasalamana ary fahavokarana amin’ny asa rehetra ataontsika, ho voninahitr’Andriamanitra(Sal. 127:1).


Manoloana izany fanombohana izany, ny lohahevitra banjinintsika amin’ity laharana ity dia ny hoe « Miasa ». Ao amin’ny Soratra Masina, ny asa dia antso avy amin’Andriamanitra sy vokatry ny finoana. Hatramin’ny famoronana dia Andriamanitra no miasa ary nanendry ny olombelona hiara-miasa Aminy (Gen. 2:15).


Kanefa, manomboka ao anatintsika ny asa marina: mibebaka sy miova fo
(Ezek. 18:30), ary miaina araka ny toetra vaovao ao amin’i Kristy (Kol. 3:23).
Izany indrindra no antony ampianaran’i Jesoa antsika hiasa lavitry  ny fanahiana , amin’ny fikatsahana voalohany ny Fanjakan’Andriamanitra(Mat. 6:33).
Fa tsy izany ihany, fa ampahatsiahivin’ny Soratra Masina antsika fa miseho amin’ny asa ny finoana marina(Jakoba 2:17). 


Amin’izany reheta izany  ny Tenin’Andriamanitra no fandrefesana sy fitarihana antsika amin’ny asa rehetra (Ohabolana 14:12; 2 Timoty 3:16–17), mba hifanaraka amin’ny fahamarinana sy ny fitiavana ny ataontsika. Ary ambaran’i Jeso fa izao no asan’Andriamanitra lehibe indrindra: ny mino Izay nirahiny(Jaona 6:29), satria avy amin’izany finoana izany no iavian’ny asa rehetra.


Noho izany, amin’ity taona vaovao ity, enga anie isika, mpikambana sy kristiana rehetra hiara-hiasa amim-paharetana sy fanetren-tena, ho amin’ny fanorenana ny Fiangonana sy ny fijoroana ho vavolombelona eo amin’ny fiaraha-monina
(1 Kor. 15:58).


Hotahin’ny Tompo anie ny asa rehetra tanterahintsika.

Ho aminao anie ny fiadanan'ny Tompo! Amena!

Ny Mpitandrina RANDRIANARISOA Satarivony

MAVITRIKA amin'ny asan'ny Tompo

Ry havana malala,

Mamerina antso maika ho an’ny Fiangonana sy ho antsika rehetra ny lohahevitra amin’ity volana ity. « Mavitrika ». Satria toa mandalo faharerahana ara-panahy ny olona, manao fombafomba fotsiny, ary  indraindray mahatsapa fahakiviana, dia mety hanakana ny fanoloran-tena izany. Na dia maro no miasa aza, dia vitsy no tena manana hery anatiny maharitra.

Noho izany, manasa antsika ny Tenin’Andriamanitra tsy hiasa fotsiny ho an’ny Tompo, fa ho « mahefa be mandrakariva amin’ny asan’ny Tompo » ----mafy orina, tsy miondrika, ary manan-karena amin’ny asa ataony. Tsy avy amin’ny finiavana olombelona fotsiny izany hery izany, fa avy amin’ny fahavitrihana ara-panahy, vokatra avy amin’ny fiainana niova, tarihin’Andriamanitra ary tohanana amin’ny hery.

Manome sary tsikelikely momba ny fahavitrihana kristiana ireo andininy voafantina amin’ity volana ity. Fa ahoana no ahafahan’ny kristiana miasa mavitrika raha tsy mifoha ao anatiny sy tsy mahatsapa ny antso avy amin’Andriamanitra ?

1. Fihaonana amin'Andriamanitra sy fahavononana

Voalohany indrindra, misy fihaonana sy fahitana alohan’ny hanaovana ny zavatra rehetra.

Ao amin’ny Isaia 6.8-10, tsy niteny avy hatrany ny mpaminany hoe « Iraho aho ».  Voalohany izy nijery ny fahamasinana sy ny voninahitr’Andriamanitra, avy eo nahatsapa ny tsy fahamendrehany, nandray famelan-keloka, ary farany namaly ny antso. Koa mipoitra avy amin’ny fihaonana lalina amin’Andriamanitra ny fahavitrihana marina.

Raha tsy manavao ny fifandraisany amin’ny Tompo ny kristiana, da mety ho latsaka amin’ny asa fotsiny izy. Na izany aza, izay efa nahita ny voninahitr’Andriamanitra dia lasa vonona avy hatrany hoe « Inty aho ».

Mivadika ho iraka mivaingana io fahavononana io ao amin’ny Matio 10.5-10, rehefa alefan’i Jesosy ny mpianany tsy misy fiarovana ara-batana mba hianatra miankina tanteraka Aminy. Noho izany, fihetsika feno fahatokiana sy fanarahana ny dynamisme kristiana.

Na izany aza, mety hampihena ny herim-po ny sakana, fanoherana, ary tsy fahazoana tsara. Koa manamafy ny 2 Korintiana 4.16-18 fa tsy tokony ho kivy isika. Araka izany, miorina amin’ny fanantenana ny fiainana mandrakizay ny dynamisme. Raha mandalo ny hita maso, maharitra mandrakizay kosa izay kasain’Andriamanitra.

Noho izany, tsy miankina amin’ny fihetseham-po fotsiny ny fahavitrihana kristiana, fa miorina amin’ny fanantenana ny voninahitra ho avy. Fantatra fa na dia vonona ivelany aza ny kristiana, ahoana no hahatonga ny heriny ho tena maharitra raha tsy misy fahatsiarovan-tena sy finoana velona ?

2. Fahatsiarovan-tena sy finoana velona

Ankoatra ny fahavononana ivelany, mila fahatsiarovan-tena ao anatiny ny kristiana.

Ao amin’ny Isaia 52.1-2, milaza hoe « Mifoha ! » satria tsy ny fanoherana ivelany ihany no loza ho an’ny vahoakan’Andriamanitra, fa ny faharerahana ara-panahy ihany koa. Mety hitohy ny asa ataon’ny Fiangonana nefa very ny hafanana anatiny.

Avy amin’ny fihainoana ny Tenin’Andriamanitra ny fahatsiarovan-tena. Ao amin’ny Lioka 8.4-15, asehon’ny parabola momba ny mpanondrana fa miankina amin’ny tany ao am-po ny vokatra. Raha malemy, manahy, na feno fikorontanana ny fo, dia tsy hahavokatra. Koa mitaky halalin’ny fo, faharetana ary fahamarinana ny fahavitrihana marina.

Rehefa miditra lalina amin’ny fiainana ny Tenin’Andriamanitra, miteraka finoana azo ianteherana izany. Ao amin’ny Romana 1.8-17, asehon’i Paoly tsy menatra ny Filazantsara. Koa avoaka ampahibemaso, atao amin’ny herim-po, ary taterina amin’ny fahavononana ny finoana mavitrika.

Amin’izany fomba izany, anatiny (fo niova) sy ivelany (vavolombelona hita maso) ny fahavitrihana kristiana. Ahoana no ahafahan’ny fahavitrihana kristiana manazava sy manova ny olona manodidina azy ?

3. Hazavana sy fanovana ny fiaraha-monina

Tsy afaka afenina ny finoana velona.

Ao amin’ny Isaia 60.1-6, milaza hoe : « Mitsangàna, mazava ho anao ». Satria manamafy ny antso ho amin’ny iraka ho an’ny vahoakan’Andriamanitra ny sary mazava, mahasarika, manazava ary misy fiantraikany ny fahavitrihana kristiana.

Na izany aza, tsy avy amin’ny tenantsika ilay mazava, fa avy amin’i Kristy. Ao amin’ny Jaona 6.28-40, mampianatra Jesosy fa mino an’i Kristy ny asa ataon’Andriamanitra. Koa fototry ny asa kristiana rehetra ny finoana an’i Kristy.

Amin’ny farany, lasa fiovam-po amin’ny iraka ny fiovam-po manokana. Ao amin’ny Asan’ny Apostoly 22.6-16, tantaran’ny fiovam-pon’i Paoly : lasa vavolombelona izay mpanenjika teo aloha. Izany no fahavitrihana : fiainana niova tanteraka, vonona hanompo amin’ny iraka.

Araka izany, ny Fiangonana mavitrika dia fiaraha-monina misy olona niova fo, izay manova ny tontolo manodidina azy.

4 .Herim-po sy firaisan-kina amin’ny asa

Tsy mandositra olana ny kristiana mavitrika.

Ao amin’ny Lioka 11.1-7, ampirisihana hamboly na dia amin’ny tsy fahazoana antoka aza. Satria miandry fotoana tonga lafatra dia mitarika amin’ny tsy fanaovana, dia mihetsika amin’ny finoana ny fahavononana.

Ao amin’ny Matio 10.32-34, mandeha mankany Jerosalema i Jesosy, mahafantatra ny hazofijaliana miandry Azy. Koa mampianatra fa mitaky herim-po rehefa miatrika fahoriana ny fahavitrihana.

Tsy irery izany herim-po izany. Ao amin’ny Romana 15.1-6, antsoina ny matanjaka mba hitondra ny fahalemen’ny malemy. Araka izany, miray, mifampatoky ary manampy ny Fiangonana mavitrika.

Tsy irery na fifaninanana ny fahavitrihana kristiana, fa fifampiaraha-monina.

Hita araka izay rehetra izay fa fiainana ny fahavitrihana kristiana :

  • Teraka avy amin’ny fihaonana amin’Andriamanitra
  • Mifoha amin’ny Teniny
  • Miorina amin’ny finoana
  • Mazava sy miseho amin’ny vavolombelona
  • Mahery amin’ny fitsapana
  • Mifampiara-mitory sy manompo

 

Koa ankehitriny, miantso antsika Andriamanitra :

  • Miomàna, aza avela hiova fo sy ho reraka ny herim-ponao
  • Mijoroa, na eo aza ny sakana sy ny tsy fahitana vokatra haingana
  • Manompoa, aza avela ny fahalemena na ny fanoherana hanakana anao

 

Ho an’ny Fiangonana :

  • Mifandray, mifampiaro ary mifampiorina amin’ny asa fanompoana
  • Mahereza sy miezaha ho mazava eo amin’ny tontolo manodidina anao
  • Aza miandry ny hafa hanomboka, ianao no ho hazavana sy hery manetsika ny hafa

 

Andao hiara-hiasa amin’ny herin’Andriamanitra : aoka tsy ho lohahevitra fotsiny ny volana « Mavitrika », fa ho fihetsika azo tsapain-tanana, ho fanoloran-tena marina amin’ny asa sy finoana, ary ho fanentanana ho an’ny rehetra hanohy ny iraka.

Mijoroa ho mavitrika amin’ny asan’ny Tompo izao !

Ho aminao anie ny fiadanan'ny Tompo! Amena!

Ny Mpitandrina RANDRIANARISOA Satarivony

Pentecôte souffle divin

                                                                                                                                     Soli Deo Gloria

Joyeuses Pâques

                                                                                                                                     Soli Deo Gloria

1 Korintiana 5:8 ka dia aoka isika hanao andro firavoravoana, tsy amin’ny masirasira ela, na amin’ny masirasira lolompo sy faharatsiana, fa amin’ny mofo tsy misy masirasira, dia ny fahadiovam-po sy ny fahamarinana.

Kristy no fiadanantsika

Jaona 16:33 Izany teny izany efa nolazaiko taminareo mba hanananareo fiadanana amiko. Atỳ amin’izao tontolo izao no ahitanareo fahoriana; nefa matokia; Izaho efa naharesy izao tontolo izao.

Grandeur de celui qui pardonne

Œil pour œil, dent pour dent, c’est la loi pour beaucoup,
Si on fait exception, on risque de passer pour fou.
Lucides, faisons le fou : quittons l’instinct normal,
Un réflexe spontané, rendre le mal pour le mal.

      Sortons de l’ordinaire, prenons de la distance,
      Décidés pour toujours de ne pas faire vengeance,
      Convaincus de sa faute, nous allons l’étonner, 
      Car au lieu de frapper, préférons pardonner.

La vengeance enterrée, on gagne une paix solide.
Le cercle vicieux brisé : c’est l’œuvre des fous lucides.
Si génie et folie sont frère et sœur banals, 
Savoir bien pardonner est une folie géniale.

      Mais qui sait pardonner, si ce n’est le plus grand ?
      Le plus juste, le plus fort : il est sûr de son rang.
      Le grand reste toujours grand, quand il donne, quand il pardonne,
      Approuvé, respecté, qu’il chante ou qu’il fredonne.

Le faible parfois pardonne, serait-ce par obligation ?
Mais le grand qui pardonne est libre de ses actions.
La magnanimité, le privilège  des seuls grands,
Est leur intime valeur, qu’ils soient pieds nus, sans gants.

      A l’intérieur d’un peuple, toujours des différences,
      Erreurs du Créateur, faites par inadvertance ?
      Ou différences voulues, dont il faut se réjouir ?
      Son prochain accepté, tout le monde va s’épanouir.

Comme tu ne meurs qu’une fois, tous tes méfaits passés
Seront mis sur ton compte…à moins d’être pardonnés.
Le jour du grand départ, hagard, le teint livide,
Tu n’emporteras rien, pas un sou, les mains vides !

      A quoi te serviront tous ces biens amassés ?
      Faudrait-il pas lorgner côté Éternité ?
      Au Ciel ou en enfer : cela dépend de toi,
      Les anges ou la vermine ? Compagnons de ton choix !

Rendre le bien pour le mal : c’est cela le pardon.
Quelqu’un d’Exceptionnel, de sa vie a fait don.
Le Champion du pardon, il a versé son sang,
Pour ta paix éternelle, c’est JÉSUS le plus GRAND !
        Professeur RABARIOELINA Lala
        08 Mars 2002
        Et 12 Janvier 2017